اخبار لوازم آرایشی و لوازم بهداشتی

تعریف
دیکشنری انگلیسی کالینز ، ریمل مژه و ابرو را به عنوان "ماده ای آرایشی برای تیرگی ، بلند کردن ، فر کردن ، رنگ آمیزی و ضخیم شدن مژه ها ، استفاده شده با برس یا میله" تعریف می کند. دیکشنری انگلیسی آکسفورد (OED) اضافه می کند که ریمل گاهی اوقات روی ابروها نیز استفاده می شود.

OED همچنین از آثار منتشر شده در اواخر قرن 15 استفاده می کند. در سال 1886 ، کاتالوگ Peck & Snyder تبلیغ می کند ، "Mascaro یا Water Cosmetique ... برای تیره شدن ابرو و سبیل بدون چرب کردن و برجسته کردن آنها." در سال 1890 ، فرهنگ لغت قرن ، ریمل مژه و ابرو را به عنوان "نوعی رنگ که برای بازیگران برای ابرو و مژه استفاده می شود" تعریف کرد. و در سال 1894 ، N. Lyn در Lynn's Practical Hints for Making-up توصیه می کند: "مژه ها را تیره کنید ، با ریمل مژه و ابرو بکشید ، یا رنگ سیاه را با یک برس کوچک".

علم اشتقاق لغات
منبع کلمه "ریمل مژه و ابرو" نامشخص است. کلمه اسپانیایی máscara به معنی 'ماسک' یا 'لکه' و کلمه ایتالیایی maschera به معنی 'ماسک' ریشه های احتمالی هستند. [1] یک کلمه مربوط به کاتالان دوده یا لکه سیاه را توصیف می کند ، و کلمه پرتغالی máscara به معنی "ماسک" است و mascarra به معنی لکه تیره یا صاف). حتی از یک منبع احتمالی از کلمه عربی maskharah یا "buffoon" پشتیبانی قوی می شود. [3] [4] کلمه عبری Ma (MaSQROTh) مربوط به چشم زنان در اشعیا 3:16 یافت می شود. [5]

رساله های لاتین گاهی اوقات هنگام مراجعه به جادوگران از کلمه ریمل استفاده می کردند. [6]

تاریخ

ریمل استفاده می شود.
زینت زیبایی یک فرهنگ جهانی است و ریمل مژه و ابرو را می توان در مصر باستان ثبت کرد. سوابق مربوط به حدود 4000 سال قبل از میلاد به ماده ای به نام سرمه اشاره دارد که برای تیرگی مژه ها ، پلک ها و ابروها استفاده می شد. [7] زنان و مردان از کوه برای پوشاندن چشم ها استفاده می کردند ، اعتقاد بر این است که ارواح شیطانی را دفع می کند و از روح محافظت می کند. غالباً از جالنا تشکیل شده است. مالاکیت و زغال چوب یا دوده ، مدفوع تمساح ؛ عسل؛ و آب اضافه شد تا سرمه از کار نیفتد. [8] از طریق نفوذ مصر ، استفاده از سرمه در امپراتوری های بعدی بابل ، یونان و روم همچنان ادامه داشت. پس از سقوط امپراتوری روم ، سرخ در قاره اروپا ، جایی که فقط یک ماده آرایشی محسوب می شد ، از کار افتاد. برعکس ، همچنان در خاورمیانه برای اهداف مذهبی مورد استفاده قرار گرفت. [7]

در دوران ویکتوریا ، عقاید اجتماعی کاملاً به سمت تبلیغ محصولات آرایشی تغییر جهت داد ، و شناخته شده بود که زنان بیشتر روزهای خود را با رژیم های زیبایی می گذرانند. تلاش زیادی برای ایجاد توهم مژه های بلند و تیره صورت گرفت. [نیاز به منبع] در تلاش برای این امر ، زنان ویکتوریایی در خانه های خود نوعی ریمل درست کردند. [8] آنها مخلوطی از خاکستر یا لامپ و آب شاه توت را در بشقاب گرم کرده و مخلوط گرم شده را به مژه های خود می مالند. [9]

محصولی که امروزه مردم آن را به عنوان ریمل می شناسند تا قرن نوزدهم تولید نشد. یک شیمی دان به نام اوژن ریمل با استفاده از ژله نفتی تازه اختراع شده یک ماده آرایشی تولید کرد. نام ریمل مترادف با ماده بود و امروزه در زبانهای پرتغالی ، اسپانیایی ، یونانی ، ترکی ، رومانیایی و فارسی به "ریمل مژه و ابرو" ترجمه می شود. [10]

در آن سوی اقیانوس اطلس و تقریباً در همان زمان ، در سال 1915 ، توماس لایل ویلیامز ماده ای کاملاً مشابه را برای خواهرش مابل ایجاد کرد. [10] در سال 1917 او از طریق محصولی که به شرکت Maybelline تبدیل شد ، تجارت سفارش پستی را شروع کرد. [8]

ریمل تولید شده توسط این دو نفر شامل ژل نفت و ذغال سنگ به نسبت تعیین شده بود. [10] غیر قابل انکار کثیف بود و به زودی جایگزین بهتری ایجاد شد. یک برس مرطوب را به نسبت مساوی روی کیک حاوی صابون و رنگ سیاه مالیدند و به مژه ها زدند. [7] هنوز هم بسیار بی نظم بود. تا سال 1957 با نوآوری توسط هلنا روبنشتاین پیشرفت چشمگیری رخ نداد.

حوادث منجر به پیشرفت روبنشتاین در اوایل قرن 20 در پاریس آغاز شد. در آنجا ، در پایتخت مد دنیا ، ریمل مژه و ابرو به سرعت محبوبیت و استفاده عادی پیدا کرد. [11] الیزابت آردن و هلنا روبنشتاین ، دو غول در صنعت زیبایی آمریکا ، شاهد پیشرفت و پیشرفت آن بودند. پس از جنگ جهانی اول ، مصرف کنندگان آمریکایی مشتاق محصولات جدید شدند. [12] روبینشتین و آردن با احساس یک فرصت ، مارک های لوازم آرایشی خود را که شامل ریمل مژه و ابرو بود ، راه اندازی کردند. با تلاش این دو رقیب و خلق و خوی عمومی ، سرانجام ریمل مژه و ابرو در جامعه آمریکا احترام و محبوبیت پیدا کرد. [13]

اختراع عکس و فیلم محبوبیت و کاربرد ریمل مژه و ابرو را در آمریکا آغاز کرد. تصاویر متحرک به ویژه استاندارد جدید زیبایی و جذابیت جنسی را تبلیغ می کردند. [14] بازیگران مشهور دوران سینمای کلاسیک ، مانند تدا بارا ، پولا نگری ، کلارا بوو ، گرتا گاربو ، مارلین دیتریش ، بت دیویس و ژان هارلو ، به دلیل ظاهر پر زرق و برق بسیار وابسته به ریمل مژه و ابرو بودند ، زن معمولی که سعی در تقلید از آنها داشت. [ 15]: 8–9،11–12

در سال 1933 ، زنی که در پرونده های دادگاه به نام خانم براون شناخته می شود ، مایل است مژه های خود را به طور دائمی رنگ کند. [15]: 20 متأسفانه ، محصول ، لا

sh Lure ، از پارافنیلن دی آمین ، ماده شیمیایی فوق العاده سمی برای بدن ، به عنوان ماده رنگرزی استفاده می کرد. در طی چند ساعت از زمان درمان ، خانم براون علائم شدیدی را در احساس سوزش و سوزش چشم تجربه کرد. صبح روز بعد ، چشمان خانم براون دچار زخم هایی شد که ترشح کرده و متورم شده بود. . [17] تنها پس از حادثه Lash Lure و چندین مورد دیگر مانند آن ، كه در كتاب Ruth deForest Lamb با عنوان اتاق وحشت آمریكا ثبت شده بود ، بود كه كنگره در سال 1938 حق تنظیم لوازم آرایشی را به سازمان غذا و دارو (FDA) اعطا كرد. [15]: 24

سالها بعد در سال 1957 ، روبنشتاین فرمولی ایجاد کرد که ریمل را از یک کیک سفت به کرم پایه لوسیون تبدیل می کند. وی ریمل جدید را در لوله ای بسته بندی کرد تا با برس فروخته شود. برای استفاده ، کرم را به قلم مو فشار داده و به مژه ها مالیدند. [12] اگرچه هنوز کثیف بود ، اما گامی به سوی محصول مدرن ریمل مژه و ابرو بود.

به زودی ، یک میله شیاردار ثبت اختراع شد. این دستگاه برای هر بار استفاده همان مقدار ریمل را برداشت. سپس میله شیاردار شبیه قلم موهای امروزی استفاده شد. تغییر در اپلیکاتور باعث شد استفاده از ریمل راحت تر باشد و محبوبیت آن افزایش یابد. [7]

ریمل اکنون [چه زمانی] به سمت استفاده چند منظوره تمایل دارد ، با ریمل های زیادی از جمله سرم های تقویت کننده مژه ، گیاهان دارویی و فرمول های غنی از ویتامین. فن آوری کره ای در خط مقدم توسعه است ، [نیاز به منبع] و تعدادی از مارک ها از فرمول های لوله برای پوشاندن مژه استفاده می کنند.

مواد تشکیل دهنده و ساخت
همه فرمولاسیون ها حاوی رنگدانه ها ، روغن ها و موم ها هستند.

رنگدانه های آرایشی
رنگدانه ریمل مژه و ابرو مشکی همان رنگی است که توسط مصری ها و زنان ویکتوریایی استفاده می شود. ریمل های سیاه و قهوه ای به طور معمول با استفاده از اکسیدهای آهن رنگ می شوند. [18] برخی از ریمل ها حاوی رنگ آبی اولترا مارین هستند. [7]

ریمل مژه و ابرو از مخلوط پایه ای از رنگدانه ها ، موم ها و روغن ها با اجزای مختلف پشتیبانی کننده تشکیل شده است. رنگدانه های ریمل معمولاً شامل اکسیدهای آهن و دی اکسید تیتانیوم هستند که رنگ دلخواه ریمل را تأمین می کنند. [19] دی اکسید تیتانیوم (TiO2) بیش از 65٪ از حجم فروش رنگدانه های غیر آلی را تشکیل می دهد. [20] TiO2 به رنگدانه رنگ سفید می دهد در حالی که اکسیدهای مختلف آهن انواع مختلفی از رنگ های قرمز ، زرد ، قهوه ای و سیاه را فراهم می کنند. [19] اندازه ذرات رنگدانه های مات از 0.2-0.3 میکرومتر متغیر است. [19]

روغن ، موم و غیره
در میان بسیاری از روغنهای مورد استفاده ، روغن دانه کتان ، روغن کرچک ، روغن اکالیپتوس ، لانولین و روغن سقز به طور مکرر یافت می شود. روغن کنجد نیز معمولاً استفاده می شود. [7] واکس هایی که معمولاً در ریمل مژه و ابرو یافت می شوند ، موم پارافین ، موم کارناوبا و موم هستند. [7]

اثرات مورد نظر ریمل برای بیشتر تغییرات در ترکیبات موثر است. ریمل های مقاوم در برابر آب مانند دودکان به مواد آبگریز احتیاج دارند. ریمل های غیر مقاوم در برابر آب دارای مواد پایه هستند که محلول در آب هستند. [21] ریمل هایی که برای بلند کردن یا فر دادن مژه ها طراحی شده اند اغلب حاوی میکروفیبرهای نایلونی یا ریون هستند. [22] بعلاوه ، سرسین ، کتیرای صمغی و متیل سلولز از مواد منظم هستند و به عنوان مواد سفت کننده عمل می کنند. [7]

ساخت
از ریمل اغلب به صورت روزانه در سراسر جهان استفاده می شود. فقط در سال 2016 ، مصرف کنندگان ایالات متحده 335.6 میلیون دلار برای 10 مارک برتر ریمل مروارید. [23]

در یک روش تولید ، که به عنوان بی آب نامیده می شود ، همه موم ها ، روغن ها و رنگدانه ها به طور همزمان مخلوط می شوند ، گرم می شوند و تحریک می شوند. روش جایگزین با نام امولسیون با ترکیب آب و غلیظ کننده ها آغاز می شود. به طور جداگانه ، موم ها و امولسیون کننده ها ترکیب می شوند. سپس رنگیزه به صورت جداگانه به هر دو مخلوط اضافه می شود. سرانجام همه در یک هموژنایزر ترکیب می شود ، که به عنوان یک همزن سرعت بالا عمل می کند تا روغن ، آب ، موم و امولسیفایرها را کاملاً مخلوط کند - موادی که به طور طبیعی یکدیگر را دفع می کنند.

ماندگاری ریمل دو تا چهار ماهه است. [24]

تعریف
دیکشنری انگلیسی کالینز ، ریمل مژه و ابرو را به عنوان "ماده ای آرایشی برای تیرگی ، بلند کردن ، فر کردن ، رنگ آمیزی و ضخیم شدن مژه ها ، استفاده شده با برس یا میله" تعریف می کند. دیکشنری انگلیسی آکسفورد (OED) اضافه می کند که ریمل گاهی اوقات روی ابروها نیز استفاده می شود.

OED همچنین از آثار منتشر شده در اواخر قرن 15 استفاده می کند. در سال 1886 ، کاتالوگ Peck & Snyder تبلیغ می کند ، "Mascaro یا Water Cosmetique ... برای تیره شدن ابرو و سبیل بدون چرب کردن و برجسته کردن آنها." در سال 1890 ، فرهنگ لغت قرن ، ریمل مژه و ابرو را به عنوان "نوعی رنگ که برای بازیگران برای ابرو و مژه استفاده می شود" تعریف کرد. و در سال 1894 ، N. Lyn در Lynn's Practical Hints for Making-up توصیه می کند: "مژه ها را تیره کنید ، با ریمل مژه و ابرو بکشید ، یا رنگ سیاه را با یک برس کوچک".

علم اشتقاق لغات
منبع کلمه "ریمل مژه و ابرو" نامشخص است. کلمه اسپانیایی máscara به معنی 'ماسک' یا 'لکه' و کلمه ایتالیایی maschera به معنی 'ماسک' ریشه های احتمالی هستند. [1] یک کلمه مربوط به کاتالان دوده یا لکه سیاه را توصیف می کند ، و کلمه پرتغالی máscara به معنی "ماسک" است و mascarra به معنی لکه تیره یا صاف). حتی از یک منبع احتمالی از کلمه عربی maskharah یا "buffoon" پشتیبانی قوی می شود. [3] [4] کلمه عبری Ma (MaSQROTh) مربوط به چشم زنان در اشعیا 3:16 یافت می شود. [5]

رساله های لاتین گاهی اوقات هنگام مراجعه به جادوگران از کلمه ریمل استفاده می کردند. [6]

تاریخ

ریمل استفاده می شود.
زینت زیبایی یک فرهنگ جهانی است و ریمل مژه و ابرو را می توان در مصر باستان ثبت کرد. سوابق مربوط به حدود 4000 سال قبل از میلاد به ماده ای به نام سرمه اشاره دارد که برای تیرگی مژه ها ، پلک ها و ابروها استفاده می شد. [7] زنان و مردان از کوه برای پوشاندن چشم ها استفاده می کردند ، اعتقاد بر این است که ارواح شیطانی را دفع می کند و از روح محافظت می کند. غالباً از جالنا تشکیل شده است. مالاکیت و زغال چوب یا دوده ، مدفوع تمساح ؛ عسل؛ و آب اضافه شد تا سرمه از کار نیفتد. [8] از طریق نفوذ مصر ، استفاده از سرمه در امپراتوری های بعدی بابل ، یونان و روم همچنان ادامه داشت. پس از سقوط امپراتوری روم ، سرخ در قاره اروپا ، جایی که فقط یک ماده آرایشی محسوب می شد ، از کار افتاد. برعکس ، همچنان در خاورمیانه برای اهداف مذهبی مورد استفاده قرار گرفت. [7]

در دوران ویکتوریا ، عقاید اجتماعی کاملاً به سمت تبلیغ محصولات آرایشی تغییر جهت داد ، و شناخته شده بود که زنان بیشتر روزهای خود را با رژیم های زیبایی می گذرانند. تلاش زیادی برای ایجاد توهم مژه های بلند و تیره صورت گرفت. [نیاز به منبع] در تلاش برای این امر ، زنان ویکتوریایی در خانه های خود نوعی ریمل درست کردند. [8] آنها مخلوطی از خاکستر یا لامپ و آب شاه توت را در بشقاب گرم کرده و مخلوط گرم شده را به مژه های خود می مالند. [9]

محصولی که امروزه مردم آن را به عنوان ریمل می شناسند تا قرن نوزدهم تولید نشد. یک شیمی دان به نام اوژن ریمل با استفاده از ژله نفتی تازه اختراع شده یک ماده آرایشی تولید کرد. نام ریمل مترادف با ماده بود و امروزه در زبانهای پرتغالی ، اسپانیایی ، یونانی ، ترکی ، رومانیایی و فارسی به "ریمل مژه و ابرو" ترجمه می شود. [10]

در آن سوی اقیانوس اطلس و تقریباً در همان زمان ، در سال 1915 ، توماس لایل ویلیامز ماده ای کاملاً مشابه را برای خواهرش مابل ایجاد کرد. [10] در سال 1917 او از طریق محصولی که به شرکت Maybelline تبدیل شد ، تجارت سفارش پستی را شروع کرد. [8]

ریمل تولید شده توسط این دو نفر شامل ژل نفت و ذغال سنگ به نسبت تعیین شده بود. [10] غیر قابل انکار کثیف بود و به زودی جایگزین بهتری ایجاد شد. یک برس مرطوب را به نسبت مساوی روی کیک حاوی صابون و رنگ سیاه مالیدند و به مژه ها زدند. [7] هنوز هم بسیار بی نظم بود. تا سال 1957 با نوآوری توسط هلنا روبنشتاین پیشرفت چشمگیری رخ نداد.

حوادث منجر به پیشرفت روبنشتاین در اوایل قرن 20 در پاریس آغاز شد. در آنجا ، در پایتخت مد دنیا ، ریمل مژه و ابرو به سرعت محبوبیت و استفاده عادی پیدا کرد. [11] الیزابت آردن و هلنا روبنشتاین ، دو غول در صنعت زیبایی آمریکا ، شاهد پیشرفت و پیشرفت آن بودند. پس از جنگ جهانی اول ، مصرف کنندگان آمریکایی مشتاق محصولات جدید شدند. [12] روبینشتین و آردن با احساس یک فرصت ، مارک های لوازم آرایشی خود را که شامل ریمل مژه و ابرو بود ، راه اندازی کردند. با تلاش این دو رقیب و خلق و خوی عمومی ، سرانجام ریمل مژه و ابرو در جامعه آمریکا احترام و محبوبیت پیدا کرد. [13]

اختراع عکس و فیلم محبوبیت و کاربرد ریمل مژه و ابرو را در آمریکا آغاز کرد. تصاویر متحرک به ویژه استاندارد جدید زیبایی و جذابیت جنسی را تبلیغ می کردند. [14] بازیگران مشهور دوران سینمای کلاسیک ، مانند تدا بارا ، پولا نگری ، کلارا بوو ، گرتا گاربو ، مارلین دیتریش ، بت دیویس و ژان هارلو ، به دلیل ظاهر پر زرق و برق بسیار وابسته به ریمل مژه و ابرو بودند ، زن معمولی که سعی در تقلید از آنها داشت. [ 15]: 8–9،11–12

در سال 1933 ، زنی که در پرونده های دادگاه به نام خانم براون شناخته می شود ، مایل است مژه های خود را به طور دائمی رنگ کند. [15]: 20 متأسفانه ، محصول ، لا

sh Lure ، از پارافنیلن دی آمین ، ماده شیمیایی فوق العاده سمی برای بدن ، به عنوان ماده رنگرزی استفاده می کرد. در طی چند ساعت از زمان درمان ، خانم براون علائم شدیدی را در احساس سوزش و سوزش چشم تجربه کرد. صبح روز بعد ، چشمان خانم براون دچار زخم هایی شد که ترشح کرده و متورم شده بود. . [17] تنها پس از حادثه Lash Lure و چندین مورد دیگر مانند آن ، كه در كتاب Ruth deForest Lamb با عنوان اتاق وحشت آمریكا ثبت شده بود ، بود كه كنگره در سال 1938 حق تنظیم لوازم آرایشی را به سازمان غذا و دارو (FDA) اعطا كرد. [15]: 24

سالها بعد در سال 1957 ، روبنشتاین فرمولی ایجاد کرد که ریمل را از یک کیک سفت به کرم پایه لوسیون تبدیل می کند. وی ریمل جدید را در لوله ای بسته بندی کرد تا با برس فروخته شود. برای استفاده ، کرم را به قلم مو فشار داده و به مژه ها مالیدند. [12] اگرچه هنوز کثیف بود ، اما گامی به سوی محصول مدرن ریمل مژه و ابرو بود.

به زودی ، یک میله شیاردار ثبت اختراع شد. این دستگاه برای هر بار استفاده همان مقدار ریمل را برداشت. سپس میله شیاردار شبیه قلم موهای امروزی استفاده شد. تغییر در اپلیکاتور باعث شد استفاده از ریمل راحت تر باشد و محبوبیت آن افزایش یابد. [7]

ریمل اکنون [چه زمانی] به سمت استفاده چند منظوره تمایل دارد ، با ریمل های زیادی از جمله سرم های تقویت کننده مژه ، گیاهان دارویی و فرمول های غنی از ویتامین. فن آوری کره ای در خط مقدم توسعه است ، [نیاز به منبع] و تعدادی از مارک ها از فرمول های لوله برای پوشاندن مژه استفاده می کنند.

مواد تشکیل دهنده و ساخت
همه فرمولاسیون ها حاوی رنگدانه ها ، روغن ها و موم ها هستند.

رنگدانه های آرایشی
رنگدانه ریمل مژه و ابرو مشکی همان رنگی است که توسط مصری ها و زنان ویکتوریایی استفاده می شود. ریمل های سیاه و قهوه ای به طور معمول با استفاده از اکسیدهای آهن رنگ می شوند. [18] برخی از ریمل ها حاوی رنگ آبی اولترا مارین هستند. [7]

ریمل مژه و ابرو از مخلوط پایه ای از رنگدانه ها ، موم ها و روغن ها با اجزای مختلف پشتیبانی کننده تشکیل شده است. رنگدانه های ریمل معمولاً شامل اکسیدهای آهن و دی اکسید تیتانیوم هستند که رنگ دلخواه ریمل را تأمین می کنند. [19] دی اکسید تیتانیوم (TiO2) بیش از 65٪ از حجم فروش رنگدانه های غیر آلی را تشکیل می دهد. [20] TiO2 به رنگدانه رنگ سفید می دهد در حالی که اکسیدهای مختلف آهن انواع مختلفی از رنگ های قرمز ، زرد ، قهوه ای و سیاه را فراهم می کنند. [19] اندازه ذرات رنگدانه های مات از 0.2-0.3 میکرومتر متغیر است. [19]

روغن ، موم و غیره
در میان بسیاری از روغنهای مورد استفاده ، روغن دانه کتان ، روغن کرچک ، روغن اکالیپتوس ، لانولین و روغن سقز به طور مکرر یافت می شود. روغن کنجد نیز معمولاً استفاده می شود. [7] واکس هایی که معمولاً در ریمل مژه و ابرو یافت می شوند ، موم پارافین ، موم کارناوبا و موم هستند. [7]

اثرات مورد نظر ریمل برای بیشتر تغییرات در ترکیبات موثر است. ریمل های مقاوم در برابر آب مانند دودکان به مواد آبگریز احتیاج دارند. ریمل های غیر مقاوم در برابر آب دارای مواد پایه هستند که محلول در آب هستند. [21] ریمل هایی که برای بلند کردن یا فر دادن مژه ها طراحی شده اند اغلب حاوی میکروفیبرهای نایلونی یا ریون هستند. [22] بعلاوه ، سرسین ، کتیرای صمغی و متیل سلولز از مواد منظم هستند و به عنوان مواد سفت کننده عمل می کنند. [7]

ساخت
از ریمل اغلب به صورت روزانه در سراسر جهان استفاده می شود. فقط در سال 2016 ، مصرف کنندگان ایالات متحده 335.6 میلیون دلار برای 10 مارک برتر ریمل مروارید. [23]

در یک روش تولید ، که به عنوان بی آب نامیده می شود ، همه موم ها ، روغن ها و رنگدانه ها به طور همزمان مخلوط می شوند ، گرم می شوند و تحریک می شوند. روش جایگزین با نام امولسیون با ترکیب آب و غلیظ کننده ها آغاز می شود. به طور جداگانه ، موم ها و امولسیون کننده ها ترکیب می شوند. سپس رنگیزه به صورت جداگانه به هر دو مخلوط اضافه می شود. سرانجام همه در یک هموژنایزر ترکیب می شود ، که به عنوان یک همزن سرعت بالا عمل می کند تا روغن ، آب ، موم و امولسیفایرها را کاملاً مخلوط کند - موادی که به طور طبیعی یکدیگر را دفع می کنند.

ماندگاری ریمل دو تا چهار ماهه است. [24]